Ik leef nog ☺. Laat ik daar mee beginnen. Voor alle mensen die zich afvroegen of ik nog wel op deze wereld rondliep, het antwoord is ja! Gezien de hoeveelheid emails die ik de afgelopen vijf maanden in mijn blogloze tijdperk in mijn mailbox heb gehad (nul) hebben jullie, mijn trouwe lezers, mijn blog enorm gemist. Hoe dan ook, na vijf maanden (laatste update schreef ik op 18 maart) leek het me wel weer eens goed om de draad op te pakken.

Het feit dat ik vijf maanden niet aan schrijven ben toegekomen, niet alleen mijn blog, maar ook mijn boek, andere schrijfplannen etc. etc., zou kunnen suggereren dat ik het de afgelopen maanden behoorlijk druk heb gehad. Nou, dat klopt. Ik ben in maart begonnen met het organiseren van de voetbaltoernooien aan de Costa Brava bij Euro-Sportring en dat was tot en met juli een grote rollercoaster. Daarnaast werkte ik nog af en toe bij Nakupenda, voor de nodige ontspanning, en natuurlijk drie dagen in de week bij Passion Events. Het was een gekkenhuis…erg leuk allemaal, maar wel vermoeiend.

En nu, na vijf maanden, is het weer tijd voor de nodige veranderingen (houdt het dan nooit eens op!). Ik ben net verhuisd van het gezellige en knusse Born, naar het grote en wijdse Eixample. Mijn nieuwe adres luidt Carrer de Valencia 289 5-3, 08009 in Barcelona. Voor degenen die in een gekke bui opeens een kaartje willen sturen. Daarnaast zijn er op werkgebied ook de nodige veranderingen, dus ik ben benieuwd hoe dat gaat lopen. Leuk is dat ik tijdens het WK voetbal twee artikelen heb kunnen schrijven. Eentje voor Spits! en eentje voor De Gelderlander. Deze onverwachte journalistieke producties deden me weer realiseren hoe leuk ik het werken in de journalistiek eigenlijk vind. Dus vandaar dat ik nu, samen met een bevriende journaliste hier probeer in een samenwerkingsverband ideeën om te zetten in daden en zodoende onze journalistieke carrière naar een hoger niveau te krikken. Zie de website www.bureaubarcelona.webs.com (nog onder constructie). Dat is een beetje het idee.

Wat heb ik verder de afgelopen vijf maanden meegemaakt? Ik heb er weer wat bezoekjes vanuit Nederland opzitten, ben natuurlijk met Q-day nog ff in Amsterdam geweest, heb FC Barcelona in de halve finale tegen Internazionale zien verleien, ik heb in de brandende hitte de Montserrat beklommen (echt een aanrader, vooral om dan geen water mee te nemen), wat scooterritjes gemaakt naar het noorden (richting Lloret de Mar), het zuiden (richting Salou) en richting het westen (richting Montserrat). Zoals je ziet waren de eindbestemming altijd van een hoog cultureel gehalte en was de standaard voor het avondeten een broodje bij kootje of een bezoek aan de appie heijn. Overigens laat ik de hectische taferelen in Barcelona over het WK bewust buiten beschouwing, na de anti-climax in de finale.

Goed, tot zover deze update.
In september doe ik weer even een flitsbezoek aan Nederland. Ik kom op vrijdag 3 september aan en ga op maandag 6 september weer terug naar Spanje. Reden voor het bezoek: trouwerij van een vriend van mij, dus ja, als er een feestje is….Twee dagen later komt Jelmer mijn kant op en dan gaan we samen een weekje naar het Marokkaanse Marrakesh. Mooie dingen.

Het ga jullie allemaal goed en ik hoop jullie snel weer te zien of te spreken!

Un abrazo fuerte!

JW

…en over sneeuw, appie happie en de rechtbank

-

Voetbal. Futbol. Zeer belangrijk onderdeel van het leven van de mensen hier in Barcelona. Mijn die hard blogvolgers van het eerste moment zullen zich nog wel kunnen herinneren dat ik schreef over de gekte van vorig jaar toen de plaatselijke FC achtereenvolgens de beker, het kampioenschap én de Champions League op zijn naam schreef. Totale gekte. Tienduizenden mensen die tot diep in de nacht stonden te feesten op straat. Unieke ervaring.

Lang was het wat betreft voetbal rustig in Barcelona. Aartsrivaal Madrid had zich toch wel erg goed versterkt met twee wereldtoppers (voor de liefhebbers: Cristiano Ronaldo en Kaka) en al vroeg in het seizoen volgde er een uitschakeling in de beker voor Barça. Geen goede voortekenen dus. En de Catalanen, onzeker en teruggetrokken als ze zijn, hielden zich gedeisd.

Maar gisteren volgde de omslag. Vorige week werd Madrid uitgeschakeld in de Champions League (wat leidde tot het afsteken van vuurwerk, getoeter en feeststemming in het centrum van de stad) en FC Barcelona was woensdag in het eigen Camp Nou met 4-0 te sterk voor Stuttgart. De Messi-show (IK was erbij; twee goals en een halve assist) was de Duitsers te machtig en titelverdediger Barça staat in de kwartfinale. Nog vier wedstrijd scheidt de Catalaanse trots van de finale, het ultieme doel. Want; de finale wordt dit jaar gespeeld in, jawel, Madrid!! Nadat de honderdduizend toeschouwers gisteren minutenlang de naam van Messi scandeerden, was het tijd voor een ander gezang: Si, si, si, vamos a Madrid; si, si, si, vamos a Madrid. Langzaam zwol het gezang aan totdat jong en oud, Catalaan of buitenlander allemaal stonden te schreeuwen dat ‘we’ naar Madrid zouden gaan. Indrukwekkend. Ik maak me hier dus op voor een spectaculair einde van het seizoen.

-

Tot zover het voetbal. Begin deze maand was ik een weekje in Nederland. Heb veel mensen ontmoet, helaas ook veel niet. Sorry, maar ik geef de schuld aan degene die heeft bedacht dat een dag maar 24 uur heeft. Dom, heel dom. Maar goed, het was koud enzo. Terug in Barcelona dacht ik de warmte weer op te zoeken. Niets was minder waar. Vorige week maandag raasde er een ware sneeuwstorm door de stad. Midden in het centrum was het zicht nog geen dertig meter, zo hard sneeuwde. Wegen afgezet, treinen vielen direct uit, ruim 200.000 mensen zonder elektriciteit en warm water (tot 3 dagen daarna hadden ze dit aan de Costa Brava – Lloret, Blanes enz – nog steeds niet) en dan lopen jullie in NL te zeiken als het zou na twee maanden sneeuw op is.

Anyway, ik was vorige week ook nog in diverse plaatsen aan de Costa Brava. Onder meer in Blanes en wat hadden ze daar. Yes, de Appie Hein. Schitterend. Allemaal Nederlandse producten, dus ik heb ff ingeslagen. En natuurlijk als een rasechte toerist op de foto gegaan, speciaal voor jullie.

Dan als laatste een mooi verhaal over de Nederlandse bureaucratie, in het kort. Januari vorig jaar, vlak voor ik naar Barcelona ging, kreeg ik een boete omdat ik in de metro met de onderkant van mijn schoenzool de stoel tegenover mij raakte. Ik vertelde de beste man dat ik binnenkort niet meer in NL woonde, dus dat een boete niet zoveel zin had aangezien ik hier dan niet meer was. Hij zou er rekening mee houden. Hoeveel de boete was kon hij overigens niet zeggen, dat moest de officier van justitie bepalen (hoe moeilijk kan het zijn om een vaste boete te bepalen voor dit soort ‘vergrijpen’). Hoe dan ook, ik hoorde maar niets en ik hoorde maar niets, totdat er twee maanden geleden op mijn oude adres ineens een dagvaarding op de deurmat viel. Of ik op 8 februari voor de rechtbank wilde verschijnen, omdat ik een boete van 60 euro niet had betaald (!?). Ik stuur een mailtje dat ik niet kom omdat ik in het buitenland woon en ik ook nog nooit een rekening heb gezien op mijn Spaanse adres. In plaats van dat de officier zegt: oh, ok, nou je moet zestig euro betalen en klaar is kees, krijg ik een mail dat het als extra bijlage aan het dossier is toegevoegd. Goed, prima. Eind februari kreeg ik een brief op mijn nieuwe adres van de beste officier dat de rechter heeft besloten dat ik 60 euro moet betalen. Hoeveel zou dit geintje de maatschappij nou hebben gekost? Ik verzeker je, meer dan 60 euro.

–

En verder? Verder is het leven mooi, schijnt de zon, tsjilpen de vogeltjes het lentelied en ben ik ondertussen erg druk met het voorbereiden voor het eerste voetbaltoernooi (voor Euro-Sportring). De toernooien vinden plaats aan de Costa Brava (Lloret de Mar, Blanes enz.) dus van 27 maart ben ik een kleine twee weken de stad uit. Hotel in en dan zorgen dat de drie toernooien genaamd Trofeo Mediterraneo I, II en III goed verlopen. Spannend dus. Daarnaast pik ik af en toe nog een fietstourtje mee bij Baja Bikes, schud een á twee avonden in de week nog cocktails bij Nakupenda en werk drie dagen in de week bij Passion Events. Gezellige drukte dus.

Hier nog even snel het team van Euro-Sportring, voor de voetbaltoernooien. V.l.n.r. Lidia, Anoek, Marije, JW (voor degene die me niet meer dreigen te herkennen) en Maarten.

Goed, tot zover.

-

Ik wens u allen het beste in het mooie NL en hopelijk tot snel!!!

-

Liefs en kus

-

JW

Precies een jaar geleden landde ik met een vliegtuig van Ryanair iets voor het middaguur in Girona. Na een busrit van ruim een uur was ik dan in Barcelona. De plek waar ik me in elk geval voor een half jaar zou ophouden, dat had ik me voorgenomen. Dat het uiteindelijk voor langere tijd zou zijn, daar kwam ik al snel achter. Ik weet nog goed dat ik die dag bij mijn huis aankwam en ik samen met Laurence (die Barcelona helaas volgende week gaat verlaten voor zijn grote liefde in Mexico. Er blijft niemand meer over hierzo!) een kopje koffie dronk in de schaduwen van de befaamde Sagrada Familia, terwijl de zon al volop scheen. De kerk die ik het afgelopen jaar denk ik van elke twee dagen zeker een dag heb gezien. Toeristen verteld over de geschiedenis en de toekomst van de kerk, maar ook zelf genoten van het bouwwerk, dat bekend staat als de masterpiece van Antonio Gaudi. Hoe dan ook. Een jaar is voorbij gevlogen.

-

Ik heb in de afgelopen 365 dagen voor mijn gevoel nog nooit zoveel ondernomen. In juni ben ik naar Rome geweest, in augustus naar Madrid, in oktober naar Nederland, in november naar Londen en deze maand was ik weer even in Nederland en ook nog een paar dagen Malaga. En tussen deze reizen door was het in Barcelona eigenlijk altijd goed toeven. Veel nieuwe mensen leren kennen, veel nieuwe dingen geleerd en veel nieuwe dingen opgestart. Ook veel irritaties gehad. Vooral over de vele diefstallen die er hebben plaatsgevonden. Ik denk dat er geen week voorbij is gegaan waarin ik minimaal een verhaal heb gehoord over een beroving of een diefstal. Met de nadruk op minimaal.

-

Mooiste anekdote, als ik er al een moet kiezen, is denk ik die keer dat mijn ouders hier op bezoek waren en ik met hen over Rambla naar huis liep. Onderweg liepen we langs zo’n mannetje die het beruchte balletje-balletje speelde. Voor de mensen die niet weten wat dat is, het gaat als volgt. Er is een man (of vrouw, maar meestal een man), of oplichter zo je wil, die drie doosjes heel snel van plek doet verwisselen. Uiteindelijk moet jij raden onder welk doosje het balletje ligt. Bijna nooit wint er iemand, want die gasten zijn zo snel en handig dat je niet ziet dat ze je op lopen te lichten. Wint er toch iemand, dan is het waarschijnlijk een van de handlangers die bij het spel betrokken is. En waarvoor je erg moet oppassen, want zelfs als je niet meedoet met het spel en je gewoon even staat te kijken, loop je de kans dat je zakken worden gerold door die handlangers. Hoe dan ook, wij lopen langs dat mannetje en in slow-motion zie ik een eerste spelletje en denk te weten waar de bal ligt. Terwijl we doorlopen draai ik mijn hoofd naar achteren om ook het tweede spel te zien en ik denk wederom te weten waar de bal ligt. In een split second besluit ik om terug te lopen en ik zeg te weten waar het balletje ligt. Wist ik niet dat het spel door oplichters wordt gespeeld? Jawel, maar blijkbaar was ik het even vergeten.

-

Ik geef de man al het geld dat ik bij me heb, dat is dertig euro en…helaas, het balletje ligt er niet. Mijn ouders staan ondertussen verbaast naar mij te kijken en snappen niet zo goed wat er aan de hand is. Als we doorlopen leg ik het verhaal uit en mijn ouders lopen daarna hoofdschuddend naast me. We hebben net een gesproken over het feit dat ik financieel niet zo lekker zit en als ondersteuning heb ik een mooi bedrag van ze gekregen waarvan ik nu zomaar een behoorlijk gedeelte heb verspeeld. Met dat we zo verder lopen, worden we enkele meters verder aangehouden door een politieman. Die vraagt aan mij of ik net mee heb gedaan met dat spelletje. Ik ben natuurlijk lang, blond, en ik had mijn supergele t-shirt aan van Baja Bikes. Best opvallend dus. Ik zeg ja en wat blijkt nu: een undercoveragent heeft het allemaal zien gebeuren, heeft die gast opgepakt, meegenomen naar het bureau en nadat wij daar ook heen zijn gelopen, ik een handtekening heb gezet op vijf verschillende formulieren, loop ik een kwartier na mijn onbezonnen actie met mijn dertig euro het politiebureau uit. Een van de weinige positieve verhalen overigens over de politie in Barcelona, maar dat terzijde. Eind goed, al goed.

-

En nu dus mijn tweede jaar in Barcelona. Met veel nieuwe uitdagingen, waarom heeft een dag maar 24 uur? Anyway, net als een jaar geleden schijnt ook nu de zon weer volop en ook nu houd ik maar rekening met nog een hoop regen in maart en april (net als vorig jaar), een warme zomer (die duurt tot en met november) en dan een matige winter. We zullen zien, vamos a ver. Wellicht begroet ik jullie dit jaar in Barcelona en anders zien we elkaar misschien in Nederland. Mocht dat ook niet zo zijn, dan moeten we het doen met de mail. Succes met alles in NL!

-

Un abrazo grande, JW

Hola iedereen,

-

Op de valreep van de eerste maand van dit nieuwe decennium dan de eerste update. En wat voor een. Het jaar is pas amper begonnen, maar de veranderingen vliegen me al weer om de oren. Over het algemeen positief overigens. Maar voordat ik jullie daar mee lastig ga vallen wil ik jullie eerst wijzen op een opmerkelijk feit. Wij, onze generaties, zijn namelijk bevoorrecht. En wel om de volgende reden. Het is voor het eerst sinds negentig jaar dat we de volgende uitspraak konden doen: het is 2010, wie niet weg is, is gezien. J De komende jaren kunnen we dat nog zeven keer doen en dan moet de mensheid weer negentig jaar wachten. Dat wilde ik jullie niet onthouden.

-

Dan nu over naar de onbelangrijke zaken des levens. Waar zal ik beginnen. Goed, eerst met het minst positieve gedeelte van de Grote Veranderingen. Namelijk dat ik iets meer dan twee weken geleden te horen kreeg dat ik mijn huis uit moest. Mijn huisgenoot had iets anders gevonden per 6 februari en, o ja, ze had ook al een andere persoon gevonden die het hele huis wilde huren. Oftewel, ik moest weg uit mijn mooie stekje in Barceloneta. Ik had twee opties: of op zoek naar nieuwe huisgenoten of…bij Kristy gaan wonen. Na negen maanden vonden we het wel een goed idee om eens te kijken of we het samen in een woning net zo gezellig zouden vinden als ‘op afstand’. Zo gezegd, zo gedaan. Vanaf maandag woon ik dus officieel in hetzelfde huis als Kristy, vlakbij de Arc de Triomf in de wijk El Born.

-

Verder is mijn werkgebied ook aan verandering onderhevig. Leefde ik vorig jaar nog volledig op inkomsten uit fietstours en achter de bar staan, in mijn tweede jaar in Barcelona moet je als toerist mazzel hebben om mij als tourguide te krijgen of een door mij getapt biertje te drinken. Sinds twee weken ben ik aan het werk bij een eventbureau genaamd Passion Events (www.passionevents.eu). Voornaamste product: de verkoop van tickets van FC Barcelona-wedstrijden in combinatie met enkele extra’s (dus als je een keer naar Barça wil, let me know). Voorlopig werk ik  hier drie dagen in de week. In maart volgt een evaluatie met mn baas, een Nederlander genaamd Vincent, en als het aan mij ligt een verlenging van mijn werkzaamheden bij Passion Events.

Daarnaast ben ik aangenomen bij Euro-Sportring, een organisatie die voetbaltoernooien door heel Europa organiseert en dus ook in Spanje. Ik word sportcoördinator tijdens de toernooien. Dat betekent dat ik een goed verloop van de dagelijkse gang van zaken tijdens het toernooi moet waarborgen. Er zijn vijf periodes in het jaar waarin de toernooien plaatsvinden, in totaal 29 dagen. Daarnaast nog enkele dagen voorbereidend werk en dat is de baan. Mijn baas, een Nederlandse genaamd Marije de Ruiter. Een eervolle vermelding gaat naar Anoek Aukema die mij bij Marije heeft geïntroduceerd en zodoende een bedankje verdiend voor het feit dat ik deze baan heb gekregen.

-

En….last but not least, zit niet mijn journalistieke, maar mijn fotografiecarrière in de lift. Afgelopen week had ik twee opdrachten (waarvan eentje een klein beetje geld opleverde). Dinsdag heb ik gefotografeerd op een evenement genaamd Red de Luxe, een netwerkborrel georganiseerd door een vriendinnetje van mij (Mayke). Woensdag heb ik foto’s gemaakt in een megaluxe appartement met een 360 graden uitzicht over Barcelona. Supervet. De foto’s waren voor een bedrijf dat luxe appartementen en villa’s verhuurd, Amarante LNV, en niet geheel toevallig werkt Mayke daar. Die heeft mij voorgesteld aan haar baas en hij was zeer tevreden over de foto’s. Ze zijn vrijdag al op de website geplaatst. De foto’s (zowel van Red de Luxe als van het huis zijn te zien op mijn eigen website: www.janwillemzeldenrust.webs.com).

-

Ehhhh…nou, wat kan ik nog meer vertellen na dit uitgebreide werkrelaas. Ik heb begin deze maand voor het eerst in mijn leven op de ski’s gestaan en wat blijkt, ik ben een natuurtalent. Meteen de zwarte afdaling gepakt…….Of niet! Ik heb het gewoon bij groen gehouden. Uiteindelijke score: 1, jawel, slechts 1 valpartij. Talentje dus. Verder ga ik over twee weken een paar dagen naar Malaga, begin maart weer naar Nederland, in april naar Malta en dan is het alweer zomer dus tijd om iedereen weer te begroeten in Barcelona. Zoals jullie weten zijn jullie nog steeds van harte welkom en hoop ik komende zomer gezellig sangria met jullie te drinken op de stranden van Barcelona.

-

Goed, helaas geen foto’s bij deze update aangezien mijn externe harddisk op dit moment niet volledig functioneert. Kan liggen aan het feit dat mijn adapter kapot is.

-

Anyway, ik dank julie voor alle updates die elke keer toch weer binnenkomen. Leuk om te lezen hoe het jullie vergaat in het nog altijd koude en sneeuwerige Nederland. Eerst dacht ik nog dat ik het jammer vond dat ik de sneeuw moest missen, maar nu het al ruim een maand aan de gang is ben ik blij dat ik in Barcelona zit met volop zon en 15+ graden.

-

Dat was het weer voor deze keer. Take care allemaal.

-

Heel veel liefs,

-

JW

Zoals beloofd sluit ik het jaar af met het toekennen van de awards. De meest markante, opvallende, intressante of dramatische mensen, bedrijven of gebeurtenissen heb ik een plekje toebedeeld in deze eregallerij. Het zal u niet verbazen dat het grootste gedeelte van de awards is uitgereikt aan zaken die een relatie hebben of hadden met Barcelona. Ik wil echter beginnen met enkele awards die ik toeken aan ‘Nederland’.

-

Het Bronzen Missertje – Nederland

Het Zilveren Missertje – Amsterdam

-

Het Gouden Missertje – Familie & Vrienden

De Papieren Vleugel – RyanAir

De Visite-Award – Bart, Willemien, Pepijn, Martijn & Dieuwertje, Jan & Willy, CJ & Marjolein, Henk & Rita, Simone, Thomas (gedeeld)

De Vakantie-Award – Stranden Barcelona

De Vakantie-Award II – Zonuren Barcelona

De We-Wachten-Nog-Wel-Even-Award – Sagrada Familia

Het Diamanten Vergeet-Me-Nietje – Jan Willem

-

De Naturisten-Award – Maurice

-

De Botte Bijl – Tom

-

De ‘Hombre’-Award – Erik

-

De Zilveren Knuffelbeer – Olaf 

De R.I.P.- Award – Olaf

-

De Plank-Voor-De-Kop-Award – Gemeente Barcelona

Het Ochtendhumeurtje – Catalanen

De Casa Guapa-Award – Casa Guapa

-

De Gouden Kater – Melanie

-

De Net-Niet-Award – Roland

-

De Amsterdam-Award – Bar Amsterdam

De Doe-Mij-Maar-Een-Patat-Met-Mayo-Award – Bar Amsterdam

-

Het Azijnpissertje – Dylan

-

De Fryslan Boppe-Award – Emile

-

De Calimero-Award -Annet

-

t Goud’n Gulpske – Bauke

-

De Nu-Hoort-Ik-Dat-Er-Hier-Een-Fuif-Is-Award – Nasty Mondays

-

Het Gouden Straatje – Joan de Borbo

De Oeuvre-Award – Michael Jackson

-

Het Slettebakje – Joeri

-

De Ik-Hou-Van-Jou-Award – Nakupenda

-

Award voor beste rol van Jezus & Judas – Miranda & Martijn

-

De Blonde Stoot – Kristy

-

Over de uitslag kan wel worden gecorrespondeerd, maar er zal niets aan veranderen. De lijst is niet uitputtend, ik heb lang niet iedereen een award kunnen toekennen, dus aanvullingen zijn ook welkom. Dank. Ik wens jullie allemaal een goed uiteinde van het mooie jaar 2009!

-

Adios,

-

JW

Bij deze wil ik iedereen die het afgelopen jaar trouw mijn weblog heeft gevolgd een hele fijne kerst toewensen en natuurlijk ook alvast een gelukkig nieuwjaar. Feliz Navidad (of Bon Nadal in het Catalaans) y un Nuevo Ano. (Feliç Any Nou).

-

Met een gevoel van weemoed mis ik voor de eerste keer in mijn leven kerst in mijn vaderland. Met familie en vrienden, glühwein, open haard, kerstboom, typisch gevalletje van Hollandse gezelligheid. Hier in Spanje is het ook heel gezellig hoor. Iedereen is of op skivakantie, of op vakantie naar huis, of heeft Barcelona voorgoed de rug toegekeerd. Maar kerst is kerst, dus ook hier is het een en al warmte en liefde, dus ik overleef het wel. Op oudjaarsdag kom ik nog bij jullie terug met de awards van 2009. Eentje wil ik nu alvast toekennen, als een soort voorproefje.

-

Het Gouden Missertje – Sneeuwpret

-

Voor de mensen in Nederland: geniet van het voorrecht van een mooie witte kerst, voor het eerst in meer dan 25 jaar (1981. Wat nou Global Warming!!!). Voor de mensen ergens anders op deze aardkloot: tsja, zonder sneeuw is kerst gewoon minder leuk, ik heb het een keer meegemaakt in mijn leven. Toen ik één was J, dus ik praat uit ervaring. Toch hoop ik dat jullie leuke feestdagen hebben.

-

Liefs,

-

JW

Is het al december? Ja, het is al december. Nog even en ik zit al tien maanden (op eerste kerstdag) in Barcelona -and still counting J- . Spijtig genoeg moet ik Sinterklaas aan mij voorbij laten gaan. De goedheiligman discrimeert er vandaag lustig op los en heeft alleen cadeautjes voor de Nederlanders. Jammer, maar goed, ik accepteer het. 

-

Deze update heeft even op zich laten wachten, maar er is in de eerste anderhalve maand van mijn dertigste levensjaar weer genoeg gebeurd. Zo heb ik begin november nog ff een bliksembezoek aan NL gebracht. Mijn waarde vriend Olaf vertrok letterlijk en figuurlijk naar en met de noorderzon en ik had wel zin in een autoritje. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas hadden we niet gerekend op een tal van wegopbrekingen en omleidingen in en bij Parijs. Na een heuse speurtocht door ongeveer alle voorsteden van de Franse hoofdstad geraakte we weer op de weg naar Lille en België met als eindbestemming Amsterdam. Vertraging: plus minus drie uur, dus ipv de verwachte veertien uur werd het een reis van ruim zeventien uur. Zeven uur ’s ochtends kwamen we volledig gebroken aan in Amsterdam. Nog ff een dagje bij mijn zus en ouders geweest en toen weer een dag later met het vliegtuig weer terug naar het mooie Barcelona.

In Amsterdam, na autorit…

Twee weken later stond er weer een kort reisje op het programma. Londen! Drie dagen, maar eigenlijk alleen een halve avond en een dag. Desondanks was het samen met Kristy enorm gezellig en heb ik mijn vriendinnetje Manous voor het eerst in een jaar weer eens gezien. Zij verhuisde afgelopen januari naar Portsmouth (twee uur ten zuiden van Londen) vanwege de Love Of Her Life. Leuk dus. Mooie stad ook. Een aanrader.

Dat wat betreft het reizen. Dan nu even wat sportgerelateerde informatie. Voor degene die het nog niet weet, Nederland zit volgend jaar bij het WK in de groep bij Denemarken, Japan en Kameroen. Denemarken stelt al jaren niet meer zoveel voor, maar ik heb toch nog altijd een nare bijsmaak bij dat land vanwege de nederlaag in de halve finale van het EK in 1992. Onterechte nederlaag! Laatste keer dat we ze op een eindronde tegenkwamen was bij het EK 2000, toen won Oranje eenvoudig met 3-0. Prognose: 3 punten. Het Aziatische voetbal stelt nog steeds niets voor, dus Japan zal normaal gesproken nooit punten pakken tegen Nederland. Een keer speelden we tegen Japan, afgelopen september. Eindstand: 3-0. Prognose: 3 punten. Laatste tegenstander is Kameroen. Ook de Ontembare Leeuwen ontmoeten we voor het eerst op een eindronde. Twee keer tegen gespeeld (vriendschappelijk). Een keer gewonnen, een keer gelijk. Aangezien het de laatste wedstrijd van de poule is en Nederland zich al heeft geplaatst voor de volgende ronde wordt dit een gelijkspel. Prognose: 1 punt. En dan kunnen we Italië tegenkomen. Tot zover het WK. Afgelopen zondag was Real Madrid op bezoek bij Barcelona. De belangrijkste wedstrijd van het jaar, samen met de return in Madrid. Geen kip op straat. Iedereen zat in de kroeg te kijken naar de wedstrijd. Niet geheel terecht ging Barça er met de winst vandoor na een schitterende goal van oud-Ajacied (J) Zlatan Ibrahimovic, waarna de stad zich voor het eerst sinds mei (toen alle prijzen werden gewonnen) weer wentelde in een voetbalfeest.

-
Wat kan ik verder nog vertellen, wat ook nog een beetje hout snijd? Ik kan natuurlijk niet vergeten te vermelden dat mijn oud-collega en vriend Pepijn (samen met Gertjan, tevens oud-collega) voor het eerst in zijn leven in een vliegtuig is gestapt en mij heeft opgezocht in Barcelona. Hulde! En hij heeft het overleefd…

Pepijn, ik, Gertjan

De winter in Barcelona is erg mooi, maar financieel een lichtelijk debacle. Moet even op een houtje bijten en kijk wat dat betreft al weer uit naar de maanden dat het toerisme weer op gang komt, in maart ongeveer. Maar verder is het goed toeven hier. Elke dag zon, ongeveer 20 graden en bijna geen toeristen, maken het leven hier mooi en rustig.

De boulevards langs het strand zijn voor een paar maanden even eigendom van de echte stadsbewoners. Al met al heb ik weinig te klagen en heb ik het nog goed naar mijn zin in Barna.

Oh ja, ze hebben hier echt een kerstman. Het is Rafael Nadal. Je weet wel, die tennisser? Nadal betekent in het Catalaans kerst. Oftewel Rafael de Kerstman. Grappig toch?

-

Ik wens jullie een fijne sinterklaas!

-

Liefs,

-

JW

Wat leven we toch in een kleine wereld. Hoe vaak heb je deze uitspraak zelf ooit gebezigd? En als je hem zelf nog nooit hebt gebruikt, heb je hem vast wel eens horen gebruiken door een ander. Op zich is die uitspraak natuurlijk onzin. Er leven bijna zeven miljard mensen op deze wereld, die ongeveer 510 miljoen vierkante kilometer beslaat (bron: wikipedia, dus uiterst onbetrouwbaar). Dat zou ik niet klein willen noemen. Natuurlijk wordt deze uitspraak dan ook niet letterlijk bedoeld. En zoals iedereen waarschijnlijk wel weet, maak je er gebruik van als je bijvoorbeeld in de rimboe van Brazilië toevallig je buurjongen uit je geboorteplaats tegenkomt die je al honderd jaar niet meer hebt gesproken. Dan zeg je: goh, wat is de wereld toch klein. Wat je bedoelt is: het is niet te geloven dat ik jou hier, op deze plek, tegen het lijf loop. De uitspraak kun je dus niet gebruiken als je je vader in de videotheek naar de porno-afdeling ziet lopen. Ik bedoel, de beste man heeft ook recht op zijn privacy, maar het is (zeker in mijn geval) niet te geloven dat ik hem daar tegen het lijf zou lopen. Het zou ook raar zijn. En gek. En lullig. Maar goed, je zou in elk geval niet zeggen dat we in een kleine wereld leven. Wat ook klopt, want dat leven we niet. Goed, dat voor wat betreft het gebruik van de uitspraak.

-

Waarom begin ik hierover? Omdat als je in het buitenland zit iedereen elkaar lijkt te kennen. En je komt elkaar op de raarste plekken tegen. Natuurlijk, ik werk in een Nederlandse bar, dus er komen veel Nederlanders over de vloer, dus de kans dat een van die Nederlanders weer iemand kent die ik ook ken, is groter dan als je pak ‘m beet in een Spaanse kroeg achteraf werkt. Ok. Maar dat in ogenschouw genomen, wil ik hier toch een paar kleine anekdotes met jullie delen.

-

Zo was ik eind vorige maand even terug in Nederland. Ik loop een kroeg binnen in Amsterdam, aangezien een vriendin van mij daar werkt. Die avond was ze vrij, dus ik wil weglopen, hoor ik iemand mijn naam zeggen. Zit naast mij een meisje die twee weken eerder nog in Barcelona een paar dagen bij mij aan de bar in Nakupenda had gehangen. Een vriendin van iemand die in Barcelona woont, die ik ook weer ken. En die loop ik dan op de eerste dag van mijn verblijf in NL ergens in Amsterdam tegen het lijf. Toevallig.

Tweede dag in Amsterdam. Ik loop naar de Nieuwmarkt, omdat ik even wat herinneringen wil ophalen aangezien ik daar woonde voordat ik naar Barcelona ging. Ik loop wat rond en wil richting mijn slaapplaats gaan, als ik voor de deur van een bar aan de Nieuwmarkt in de ogen kijk van een meisje dat me heel bekend voorkomt. Ik weet het even niet, maar dan zegt zij het magische woord: Nakupenda! Hoe kan het ook anders. Ze blijkt het nichtje te zijn van iemand die in Barcelona heeft gewoond en die onderdeel maakte van de Nederlandse kliek hier. Toevallig.

Dag drie van mijn verblijf in Amsterdam wordt het nog spannender. Ik heb afgesproken met twee vrienden in een kroeg op de Nieuwmarkt. En wie komt daar binnenlopen? Anna. Anna is een Duits meisje die begin vorige maand uit Barcelona was vertrokken en voor die tijd in de Icebar (aan het strand) had gewerkt. Wij Nederlanders gingen geregeld naar de Icebar en trokken redelijk vaak met haar op. Ik wist dat ze in Amsterdam was, maar hoe toevallig is het dat ze van alle kroegen die daar zijn, degene uitkoos waar ik met mijn vrienden zat. Om te plassen. Ik zeg: toevallig.

-

Nog twee voorbeelden. Een vriendin van mij uit Amsterdam stuurde mij een paar maanden geleden een mailtje met de vraag of ik een vriend van haar, die een á twee maanden naar Barcelona zou komen, aan werk kon helpen. Ik had rondgevraagd, niets gevonden, einde verhaal. Dacht ik. In augustus komt zij naar Barcelona en op de vierde dag komt zij met een jongen naar mijn bar. Die gozer is al een maand in de stad, was ik al een paar keer mee wezen stappen, zat geregeld bij mij aan de bar en ging met een heleboel vrienden van mij om. Ik kende hem dus al. Dus ik denk: waarom loopt zij met hem. En wat komen ze hier doen. Ik begroet haar en dan blijkt die jongen haar vriend te zijn waarvoor ze mij gemaild had. Toevallig. En…afgelopen week kwamen er twee meisjes aan de bar. Eerst zondag, toen woensdag en toen donderdag. Blijkt nou, een van die meisjes is weer een van de beste vriendinnen van die jongen. Toevallig.

-

Nog eentje, om het af te leren. Ik werk bij Nakupenda eigenlijk altijd samen met Erik, de eigenaar. Hij is een echte Hagenees. Goed. Ik had ooit een vriendinnetje die een vriend had die werkte als stand up comedian. Ik had die grappenmaker een paar jaar eerder ook al eens gezien, aangezien een andere vriendin van mij werkte bij het Comedy Theater in Amsterdam, en ik toen met haar en hem en nog tien anderen tot zes uur in een kroeg op de Prinsengracht was beland. Ik vond het dus al grappig dat mijn vriendinnetje vrienden was met hem. Het ging uit met mijn vriendinnetje en ik ging naar Barcelona. Was het afgelopen zaterdag Erik’s verjaardag en zes vrienden kwamen hem opzoeken. En je raadt het al, een van die vrienden was die stand up comedian. Toevallig.

-

Goed. Tot zover mijn ‘de wereld is klein’-anekdotes. Hoe gaat het verder? Lekker. Ik ben voor de zoveelste keer gerold of beroofd of hoe je het ook wil noemen. Gezellig op het strand om een uurtje of half elf. Tas naast me. Even niet opletten (lees: ogen dicht genieten van de zee) en zonder iets te horen of te merken blijkt twee minuten later mijn tas met twee telefoons, nieuwe zonnebril (tien dagen eerder gekregen voor mijn verjaardag) en sleutels weg te zijn. Ok, stom. Ik had die tas uberhaupt niet mee moeten nemen en die mobieltjes en sleutels gewoon in mijn broek moeten stoppen. En een zonnebril heb je om half elf ’s avonds ook niet echt nodig. Maar dan nog. Het kost je een halve minuut om vanaf de boulevard naar de zee te lopen, een halve minuut om terug te lopen en dan krijg je het voor elkaar om in twee minuten mijn tas te stelen. Niet dat het hele kostbare spullen waren, maar het feit dat die gasten je als lange, blonde buitenlander gewoon in de gaten lopen te houden. Bah! De teller staat nu op 1 camera, 3 telefoons, 1 zonnebril, 1 tas, 1 set sleutels en 1 fiets. En dat in acht maanden tijd. Ik zeg: ik ben die ontgroeningsperiode nu toch wel voorbij? (zie eerdere update: http://jwgoesspain.web-log.nl/jw_in_barcelona/2009/04/ontgroening-in.html). Verder gaat het goed. Ik heb mijn 29^e verjaardag hier gevierd en vermaak me nog prima bij een temperatuur van ruim 20 graden J. Oh ja, en iedereen die aan me gedacht heeft op mn verjaardag: bedankt voor de felicitaties!!!

Toen ik mn zonnebril nog wel had…:(

Verjaardagscadeau vrienden & collega’s Nakupenda

Ik hoop met jullie ook alles goed in het koude Nederland! Take care…

-

Gegroet,

-

JW

-

Ps. Natuurlijk heb ik, zoals een goed journalist betaamd, de cijfers van wikipedia over de oppervlakte van de wereld en het aantal bewoners even gedubbelcheckt…en het schijnt te kloppen.

En de tijd tikt door en door en door en door…

-

Weer terug in Barcelona. Drie weken geleden kwam ik na zeven maanden Spanje weer in Nederland. Twee weken vakantie, ehhh, vakantie? Niet dus…Sociaal als ik ben wilde ik in korte tijd zoveel mogelijk mensen zien en had een heel reisschema uitgedacht kriskros door het hele land. Na anderhalve week was ik zo gaar als boter, waarna ik maar besloot om nog enige dagen voor mezelf te nemen, aangezien er in Barcelona weer een druk weekend vol met werk op mij stond te wachten.

Heb ik dan niet genoten van mijn tijd op vertrouwde, maar koude, Nederlandse bodem? Jazeker wel…het was me meer dan een waar genoegen om iedereen weer te zien (sorry voor de mensen die ik helaas met pijn in mijn hart ben misgelopen). Ondanks dat het best vermoeiend was, voelde het na een paar gekke eerste dagen erg goed om weer over de Amsterdamse grachten te lopen, in de trein te zitten, een biertje te drinken in De Pijp, maar vooral om familie en vrienden weer te zien! Bizar was dat ik de eerste drie dagen in Amsterdam elke dag toevallig iemand tegen die ik in de afgelopen twee maanden had ontmoet in Barcelona. Kleine wereld (zei hij met gevoel voor cliche). Wat betreft de contacten in Nederland, na 28 jaar ga je alles wat je hebt als vanzelfsprekend ervaren. Het is er altijd geweest, het zal er altijd zijn, dus is het normaal. Maar als je voor een bepaalde periode uit die cirkel stapt, zie je pas wat het echt betekent. Ik vond het leuk om te merken dat ik de vriendschappen en familiebanden nu meer ben gaan waarderen. En wat heel leuk was: Kristy, mijn vriendin, was in dezelfde periode ook in het land. Een korte introductie: 25 jaar, afkomstig uit Enschede (maar al sinds twee jaar in Barcelona), blond en 1.78 meter.

Oh ja, voor ik verder ga: wat is dat OV-chipding?Echt, ik voelde me net een klein kind dat voor het eerst met het openbaar vervoer ging toen ik in Amsterdam de tram instapte. ‘Hoeveel zones is het naar het Sloterdijkstation’, vroeg ik de bestuurder. ‘Ehhh, we doen niet meer aan zones. We hebben nu dit.’ En hij pakte die OV-chip. ‘ Wat? Geen zones meer???’ dacht ik. Of ik even 2,60 neer wilde tellen voor een enkeltje naar Sloterdijk. Dat was in het oude strippenkaarttijdperk niet meer dan 1,60. Ik ben ook zeven maanden weg. Wie heeft dit plan goedgekeurd? Als ik maar een zone was gegaan (voor ik wegging kostte dat iets meer dan een euro), was het helemaal belachelijk geweest. Dat jullie hier mee akkoord zijn gegaan, onbegrijpelijk.

Maar goed, verder heb ik genoten en aan alle moois komt een eind…alleen geldt dat in dit geval dan weer niet . Ik ging van het ene mooie oord (met alle fijne sociale contacten), naar het andere mooie oord (met ook fijne sociale contacten, maar ook met extreem lekker weer). Barcelona ontving mij met een stralende zon en een temperatuur van 25 graden. Een dagje regen mocht de pret niet drukken want eigenlijk is het de hele week zomers warm geweest. Voor mijn gevoel begin ik nu aan mijn tweede termijn Barcelona. De eerste bestond uit het leren kennen van de stad, een introductie in de Spaanse taal, feesten, vrienden en genieten van het leven. Ik moet zeggen: het is me goed bevallen. Maar nu is het tijd voor het serieuzere werk.
-
1. Ik wil een paar treedjes hoger als het gaat om mijn Spaans. Dat betekent dus: leren.
2. Mijn journalistieke loopbaan van de grond krijgen. (mooi begin: ik heb in Nederland een gesprek gehad bij RTL nieuws en dat is goed verlopen. Ze hebben daar een vaste redactie voor alle nieuwsprogramma’s, een netwerk aan correspondenten en daar omheen een groep zogeheten stringers die worden gebeld als er een belangrijke gebeurtenis plaatsvindt. Nou, dat ben ik dus. Gebeurt er iets belangrijks in Barcelona of Spanje, dan bellen ze mij. Dus laat de ellende maar komen…Fotootje dat in beeld komt als ze me bellen is al verstuurd naar Hilversum)
3. Schrijven van een boek.

-

Mijn volgende evaluatiemoment ligt zo rond volgend jaar zomer, dus tot die tijd moeten jullie het nog even zonder mij stellen. Ik heb in Nederland echter gemerkt dat dit wel lukt Overigens, de deadline van mijn boek ligt ook zo rond de zomer, dus misschien dat jullie dan in de zomervakantie gezellig met mijn boek op de camping zitten. Zou grappig zijn, toch?

-

Verder kan ik jullie nog meedelen dat ik zaterdag alweer mijn 29e verjaardag vier (cadeautjes kunnen worden gestuurd naar JW Zeldenrust, Passeig Joan de Borbo 23 1-4, 08003, Barcelona). Alweer mijn laatste jaar in de twenties…toch beetje apart…word ik nu oud? hmmm…hier in Barcelona heeft niemand me nog ouder geschat dan 26…is dat positief? hmmm…een raadsel dan: het gaat omhoog, maar nooit meer naar beneden…? juist: leeftijd!

-

Take care en love from Barcelona!!!!

-

beso

-

JW

In de ruim zes maanden dat ik hier in Barcelona ben, heb ik een hoop mensen leren kennen. Sommigen slechts oppervlakkig, bij anderen ging of gaat het contact dieper. En weer anderen waren simpelweg passanten voor een of twee ontmoetingen (en dan heb ik het niet over seksuele escapades met vrouwen, maar gewoon in een vriendschappelijke context, maar dat even voor de duidelijkheid). In mijn weblogupdates laat ik weleens namen vallen van mijn vrienden of collega’s. Zo zijn de namen van onder anderen Martijn, Marieke, Miranda (de drie M’s) en Roland de revu wel eens gepasseerd. Nu vonden twee personen het na mijn laatste weblogupdate nodig om te vragen waarom zij daarin niet werden genoemd. Als ik ergens een hekel aan heb is het wel als mensen ergens om vragen omdat ze er recht op menen te hebben. Net zoals vragen om korting op de bon als ze bij mij aan de bar drinken. Dat krijg je, of je krijgt het niet, maar je gaat er niet om vragen. Toch deed ik hen de belofte dat ik mijn volgende update volledig aan hen zou wijden. Bij deze, een smeuïg betoog voor en over Bert & Ernie.

—-

Uit respect voor zijn leeftijd, 39 jaar, zal ik beginnen met Olaf (FOTO). De zelfbenoemde padre familia van de Nederlandse clan in Barcelona. Een klein dikkerdje, een halve Indo. Eigenlijk veel te oud om nog mee te lopen op het pad van feesten, zuipen, feesten, zuipen, feesten, zuipen en te weinig slapen. Maar onder het motto ‘je bent zo oud als je je voelt’, doet hij net alsof de jaren niet beginnen te tellen. En dan wel na elke avond doorzakken op facebook zielig lopen doen dat ie halfdood is, het allemaal niet meer trekt en dat hij het nooit meer zover laat komen. Aandachtsgeil is ie. Het probleem van Olaf is dat hij nooit nee durft te zeggen. Dus de volgende keer wordt hij weer net zo dronken als die keer daarvoor en zo is de cirkel rond.

—-

Dan hebben we Emile (FOTO). Zo’n opgepompt jochie van 24 jaar en woonachtig in hetzelfde huis als Olaf. Zo’n uit zijn veel te strakke shirtje getrainde Fries die zich Randstedelijke arrogantie probeert aan te meten. Dat past niet. Friezen horen zich onderdanig te gedragen, bescheiden op te stellen en een beetje op de achtergrond te blijven. Niet Emile. Altijd een grote mond, veel te bijdehand en geen vrouw is in zijn buurt veilig. En daarnaast is deze Fries zo op zijn centen. Een typisch voorbeeld van een gierige Nederlander. Apart betalen als je met een groep wat hebt gegeten, dat soort tafarelen. Een beetje sociaal besef ontbreekt bij hem met enige regelmaat. Verder zou ik nog kunnen uitwijden over een hele hoop andere zaken, maar dat kan ik mijn tekstverwerker, het toetsenbord en de file waarin deze update wordt opgeslagen niet aandoen. Ik wens geen woord meer vuil te maken aan de persoon Emile.

—-

Als columnist vind ik dat ik recht heb mijn ongezouten mening te uiten, dat ik dingen mag generaliseren, chargeren en zwart/wit mag opschrijven. Dat ik geen blad voor mijn mond hoef te nemen. Echter, als vriend van Olaf en Emile vind ik hetgeen hiervoor is geschreven volledig respectloos en buiten alle proporties. Bij deze wil ik hier op deze plek zeggen dat Olaf een ontzettend aardige gast is, die altijd voor je klaar staat ongeacht tijdstip en plaats. Met pijn in mijn hart heb ik laatst van hem moeten vernemen dat hij ergens dit jaar terugkeert naar Nederland. En wat betreft Emile, hiervoor geldt hetzelfde. Die jongen zal nog geen vlieg kwaad doen – hij is tenslotte supporter van sc Heerenveen en die doen niemand kwaad, daar in Frieslang gaan ze nog naar het voetbal met het hele gezin omdat het ‘zo leuk is’, heit, mem en de kinders – en daarnaast komt hij altijd even komt buurten bij Nakupenda, wat weer voor de nodige afleiding zorgt. En ook hij gaat Barcelona waarschijnlijk verlaten. Nogmaals, bij deze dien ik een klacht in voor de rucksichtlose schoffering van mijn twee vrienden.

—-

Ps. Als nog meer mensen zich geroepen voelen om te vragen om een vermelding in mijn weblogupdate, kun je mailen naar vrijbriefvoorgrondigeschoffering@gmail.com.